Gele Rijdersplein 11-1, 6811 AN, Arnhem
06 14 96 65 98
17shame

Nog niet al te lang geleden leende ik de auto van een vriendin. Een heel bijzonder lieve vriendin die erg vrijgevig is. Ik wilde dan ook haar vertrouwen in mij absoluut waarmaken en meer dan dat. Het was zo fijn en bijzonder hoe zij zo de auto aan mij meegaf. Maar je raadt natuurlijk al wat er zou gebeuren: met zulke verwachtingen van mijzelf werd de druk hoog en het kon bijna niet anders dan mislopen. En dat deed het ook. Big time.

Auw…

Ik reed een dikke kras in haar mooie auto. Ik zette mijn trots aan de kant en vertelde het haar. Maar wel de afgezwakte versie en hield hiermee een slag om de arm. “Ik weet niet zeker of deze er al op zat. Al kon ik het me niet herinneren. Maar misschien zat hij er wel al hoor”. Waarom? Een dergelijk voorval was me jaren geleden gebeurd en ik kon duizenden euro’s betalen voor iets dat je met het blote oog nauwelijks kon zien. Kortom ik wilde mezelf indekken voor het geval mijn verzekering niet zou betalen.

Schulgevoel

Mijn vriendin reageerde lief en zei: “hier komen we wel uit”. Maar ondertussen groeide bij mij een gevoel schuld en schaamte. En dit maakte dat ik rare dingen ging doen. Ik probeerde mijn verhaal overdreven waar te laten lijken waardoor zij voelde dat er iets niet pluis was. Dit maakte dat ik alleen maar harder ging proberen mijn ‘onschuld’ te bewijzen. Kortom ik zat in een vicieuze cirkel.

Bottom line

Ik betaalde de schade, die trouwens onwijs mee bleek te vallen. Maar de schaamte die ik had gevoeld bleef. Het was lang geleden dat ik me zo slecht had gevoeld. Misschien wel de eerste keer. Ik durfde haar en vooral mezelf niet recht in de ogen aan te kijken. Ik realiseerde me nu hoe zwaar het dragen van een schuld is. Ik kon me opeens inleven in veteranen die wegkwijnen onder schuldgevoelens. In mensen die een moord gepleegd hadden en het geheim wisten te behouden. Het klinkt misschien extreem maar voor mij maakte de gradatie in wat ik deed niet uit: het gevoel was vreselijk.

Learning 1: in de spiegel kijken

Ik wist dat ik dit niet langer kon volhouden wilde ik deze vriendschap verder voortzetten en dus werd het tijd dat ik mezelf onder ogen kwam. Je kan jezelf van alles wijs maken en het is niet moeilijk om hierin te gaan geloven. Maar ergens, als je goed luistert naar jezelf, voel je dat er iets niet klopt. Soms zeggen mensen weleens: zo lang je jezelf maar in de spiegel kunt aankijken. Dit was voor mij zo’n keuze moment. Laat ik dit voorbij gaan? Het is toch oké nu… Nee echt oké was het niet. En als ik dit had laten begaan weet ik dat ik dit ergens altijd zou voelen in mijn communicatie naar haar. De relatie zou niet meer gelijkwaardig zijn.

Learning 2: delen brengt relativatie, maar met wie?

Mijn eerste stap: Ik vroeg mijn vader mee voor een lange wandeling, ver weg van de bewoonde wereld, en vertelde met tranen van schaamte mijn verhaal. Hij keek me lief aan en moest een beetje lachen. Voor mij voelde het zo groot. En dat had het ook kunnen worden doordat ik het nog met niemand had gedeeld. Ik realiseer me nu ik dit schrijf hoe belangrijk mensen om je heen zijn waar je zelfs je lelijkste kanten mee durft te delen. Afgelopen jaren heb ik bewust gekozen voor vriendschappen waarin ik mezelf kan zijn, maar dan ook echt mezelf. Mezelf inclusief alles: lief, stom, gemeen, leuk, mooi, onzeker, saai, enthousiast. Deze keuze in vriendschappen heeft me vele afwegingen gekost: laat ik deze vriendschap verwateren? Krijg ik hier energie van? Gaat er iets veranderen? Wil ik iets veranderen? Op dit moment zijn er dan nu ook een paar mensen bij wie ik een eerste stapje durfde te maken wat me uiteindelijk zou brengen tot verlossing van schuld en meer diepte in de vriendschap met mijn vriendin.

Learning 3: intuïtie spreekt altijd de waarheid

Na een paar maanden vertelde ik haar mijn verhaal. Tot mijn opluchting, was ze hier erg blij mee. Ik nam hiermee een muur tussen ons weg die langzaam steeds dikker werd. En bovenal bracht ik haar erkenning: zij had het goed aangevoeld. Iets klopte er niet in mijn reacties naar haar. Haar onderbuik gevoel vertelde haar de waarheid. Ze gaf het ook aan: “ik voelde dat er iets niet klopte maar kon er de vinger niet op leggen”.

Intuïtie is voor mij uitzonderlijk belangrijk om mijn weg te kunnen vinden. Niemand kan je vertellen hoe je dingen moet aanpakken. Alleen je intuïtie kan je aangeven welke weg goed voelt. Mijn vriendin het gevoel geven dat haar intuïtie niet klopte was voor mij onaccepteerbaar.

Overall learning: Ik leerde hoe diepe schuld voelt. Ik leerde hoe zij haar grenzen aangaf, waar ik haar bijzonder om waardeer en ik weet dat onze vriendschap meer diepgang heeft gekregen.

De eerste spiksplinternieuwe lak van onze vriendschap is eraf, maar de nieuwe is sterker van structuur dan voorheen.

Leave a reply